|
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ
ဘာေၾကာင့္အားထုတ္သင့္လဲ
(၁)
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာအဓိပၸယ္
(၂)
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ
ဘာေၾကာင့္အားထုတ္သင့္သလဲ
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ
ဘာေၾကာင့္အားထုတ္သင့္သလဲ
၀ိပႆနာဘာ၀နာ ဘာေၾကာင့္အထားထုတ္သင့္သလဲဆိုရင္ -(၁)ဘုရားအႀကိဳက္ (၂)ကိုယ့္အႀကိဳက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္
ဘုရား အႀကိဳက္လဲလို႔ဆိုရရင္ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္က ၀ကၠလိဆိုတဲ့
ရဟန္းတစ္ပါးရွိတယ္။ အဲဒီရဟန္းဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို တစ္ေနကုန္
မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ရွိခိုးပူေဇာ္ေနတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက
ငါ၏အသုဘခႏၶာႀကီးကို ရွိခိုးေန၍ အက်ိဳးမရွိ၊
ငါခိုင္းတဲ့တရားမ်ားကိုသာ ေလ့က်င့္႐ႈမွတ္ပါ။
ငါခိုင္းတဲ့တရားမ်ားကို
မေလ့က်င့္ဘဲငါ့အနီးနားမွာတစ္ေနကုန္ရွိခိုးေနရင္ငါနဲ႔နီးေနေပမယ့္၊
အနႏၲစၾက၀ဠာအျပင္ဘက္ေရာက္ေနသလို ပါဘဲ။ ငါခိုင္းတဲ့တရားမ်ားကို
ေလ့က်င့္႐ႈမွတ္ေနရင္ေတာ့ အနႏၲစၾကာ၀ဠာေ၀းေနပါေစ၊
ငါ့အနီးနားမွာပူေဇာ္ရာေရာက္ေပတယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီရဟန္းက မေလ့က်င့္တဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္က ေက်ာင္းတိုက္ကေန
ႏွင္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္
ဘုရားရွင္အလိုေတာ္က်သည္ ရွိခိုးေန႐ံုမွ် မႏွစ္သက္ဘဲ
တရားေတာ္မ်ားအား
ေလ့က်င့္႐ႈမွတ္ျခင္းကိုသာေစခိုင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ဒုတိယဥပမာကိုေျပာရမယ္ဆိုရင္
ဘုရားရွင္သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က ေပါ႒ိလဆိုတဲ့
မေထရ္ႀကီးတစ္ပါးဟာလည္း လြန္ခဲ့ေသာ ဘုရား(၇)ဆူ လက္ထက္ကတည္းက
ပိဋကတ္သံုးပံုအာဂံုေဆာင္ၿပီး တပည့္ရဟန္း(၅၀၀)စီရွိေသာ
ဂိုဏ္းႀကီး(၁၈)ဂိုဏ္းကို စာေပပို႔ခ်သင္ၾကားေပးေနၿပီး
ကိုယ္တိုင္မက်င့္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မဂ္ဉာဏ္၊ဖိုလ္ဉာဏ္၊
နိဗၺာန္ကို မျမင္မသိတဲ့အတြက္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားက တုစၦေပါ႒ိလဟု
ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ တုစၦဆိုတာ အခ်ည္းႏွီး၊ သိမ္ဖ်င္း၊
ညံ့ဖ်င္းတယ္ဆိုေတာ့ ေပါ႒ိလႀကီးဟာ အလြန္ရွက္သြားၿပီး
ေတာေက်ာင္းတစ္ခု၌ (၇)ႏွစ္အရြယ္္ ရဟႏၲာသာမေဏငယ္ထံမွာ
ကမၼ႒ာန္းတရားမ်ားကို သူ႕ရဲ႕ စာမန္(မာန)ေတြခ်ၿပီး
သင္ယူအားထုတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ ရဟႏၲာႀကီးျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။
ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္လည္း ဘုရားရွင္၏
အလိုေတာ္က်သည္ စာတတ္ေန႐ံုျဖင့္ လမ္းမဆံုးဘဲကိုယ္တိုင္
ခႏၶာမွာတရားက်င့္ၿပီး သိျမင္ရန္ကုိသာ ႏွစ္သက္ေတာ္မူေပသည္။ ဒါဟာ
ဘုရားအႀကိဳက္ ဥပမာႏွစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။အခုေခတ္မွာ ပန္း၊ ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္း၊ ဆီမီး၊
အေမႊးတိုင္ေတြနဲ႔ ပူေဇာ္ေနၾကတာဟာ သဒၶါတရားထက္သန္လို႔
ပူေဇာ္တာ ကုသိုလ္ရေစပါတယ္။ ဘုရားႀကိဳက္တယ္လို႔ ဘယ္သုတၱာန္ ကမွလဲ
မေဟာထားပါဘူး။ ဘုရားအႀကိဳက္ တကယ္ပူေဇာ္ခ်င္ရင္ ၀ိပႆနာနဲ႔ပူေဇာ္ျခင္းသည္သာ ဘုရားရွင္အႏွစ္သက္ဆံုး ျဖစ္ပါ တယ္။ကိုယ့္အႀကိဳက္ကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒါန၊ သီလ၊
သမထဘာ၀နာေတြဟာ တျခားဘာသာေတြမွာလဲ ရွိတယ္။ သာသနာပမွာလည္းရွိၿပီး
၀ိပႆနာဘာ၀နာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶသာသနာမွာဘဲ ရွိတဲ့အတြက္က
တစ္ေၾကာင္း၊ ၀ိပႆနာဟာသံသရာျပတ္ေစတဲ့
ဉာဏ္လမ္းေၾကာင္းျဖစ္ၿပီး ဒါန၊
သီလ၊ သမထဘာ၀နာက်ေတာ့ ကံလမ္းေၾကာင္းျဖစ္တဲ့အတြက္
အက်ိဳးေပးရွိလွ်င္ရွိသေလာက္ အက်ိဳးေပးႏိုင္ၿပီး အက်ိဳးေပးၿပီးလွ်င္
ကုန္ကုန္သြား၍ မိမိအိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံလိုပါဘဲ၊ သံုးေလကုန္ေလ
ေအာက္သို႔ျပန္ဆင္းၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဥပမာ။ ။ ဒီလက္ၫွိဳးေထာင္ထားတာကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္
လက္သန္းသန္းဒါန(မူလတန္းအဆင့္)၊ လက္သူၾကြယ္သည္ သီလ(အလယ္တန္းအဆင့္)၊
လက္ခလယ္သည္ သမထ(အထက္တန္းအဆင့္)လို႔ ဆိုၾကပါစို႔။
၎င္းတို႔သံုးခုစလံုးသည္ ကံလမ္းေၾကာင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္
အက်ိဳးေပးရွိလွ်င္ ရွိသေလာက္ အက်ိဳးေပးၾကၿပီး အက်ိဳးေပးကုန္လွ်င္
ေအာက္သို႔ျပန္ဆင္း ၾကမွာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေအာက္သို႔စိုက္ထားျခင္း
ျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔ ဗုဒၶသာသနာ၀င္အမ်ားစုဟာ ဒါန၊ သီလ၊ သမထ ဘာ၀နာကို
လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါန- လွဴဒါန္းျခင္းကို ေျမႀကီးကေန တာ၀တႎသာထိ
ပံုၿပီးလွဴ၊ သီလ - ကိုယ္က်င့္တရားကို ႀကိဳက္သေလာက္ထိန္း၊
သမထကိုလည္း ေျမလွ်ိဳး၊ မိုးပ်ံႀကိဳက္သေလာက္က်င့္ ဒါေတြလုပ္လို႔
အပါယ္က မလြတ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ နိဗၺာန္နဲ႔ အင္မတန္ေ၀းပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔
ၾကည့္လွ်င္ (၁၀)တန္း မေအာင္ေသးတဲ့အတြက္ ပညာေရးပန္းတိုင္ျဖစ္တဲ့
ဘြဲ႕ရဖို႔ ေ၀းပါေသးတယ္။ ဒီေထာင္ထားတဲ့ လက္ၫွိဳးကေတာ့၀ိပႆနာဘာ၀နာ
(တကၠသိုလ္အဆင့္) ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘြဲ႕ရဖို႔ မေ၀းေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္
ဉာဏ္အက်ိဳးေပးျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ လက္ၫွိဳးကို
အေပၚေထာင္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အက်ိဳးေပးရွိလွ်င္ ရွိသေလာက္သံုးေလ၊
တိုးေလ အေပၚသို႔တက္၍ ေနာက္ဆံုးတြင္ ျမတ္နိဗၺာန္သို႔
မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုုင္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္အႀကိဳက္ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ အေပါင္းတို႔
ဗုဒၶသာသနာမွာ လူျဖစ္လာရတဲ့အတြက္ (၁) လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ဖို႔
၀ိပႆနာအလုပ္ကို လုပ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာမလုပ္ေသးရင္ေတာ့ (၂)
သာသနာနဲ႔မွီတယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ပါဘူး၊ လူျဖစ္ရက်ိဳးလည္း
မနပ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ၀ိပႆနာအားထုတ္ဖို႔ အထူးတိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီးေတာ့ ၀ိပႆနာအားထုတ္ျခင္း၏ အက်ိဳးတရားမ်ားကိုလည္း
ေဆြးေႏြးတင္ျပသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိပႆနာအားထုတ္ျခင္းျဖင့္ -
(၁)
က်န္းမာေရးေကာင္းတယ္
(၂) အေနတတ္တယ္
(၃) အေသတတ္တယ္
(၄) မဂ္ဖိုလ္၊ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ပါတယ္။
|
Download Myanmar Font
