|
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ
အဓိပၸယ္
(၁)
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာအဓိပၸယ္
(၂)
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ
ဘာေၾကာင့္အားထုတ္သင့္သလဲ
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာအဓိပၸယ္
၀ိပႆနာဘာ၀နာ အဓိပၸာယ္ ကို ရွင္းလင္းတင္ျပပါမယ္။ ၀ိ ဆိုသည္မွာ
မ်ားျပားလွစြာေသာ သတိပ႒ာန္တရား(၄)ပါးတို႔ျဖင့္၊ ပႆနာ-ဉာဏ္ျဖင့္
႐ုပ္နာမ္တို႔အား ႐ႈမွတ္ျခင္း၊ ဘာ၀နာ -ပြားမ်ားတိုးပြားျခင္းလို႔
အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ လူျဖစ္ေပမယ့္
ဘာ၀နာမပြားမ်ားႏိုင္ရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳး မနပ္ဘဲဘာ၀နာ သြားပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဘာ၀မနာခ်င္ရင္ တရားဘာ၀နာကို ႐ႈမွတ္အားထုတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုတရားဘာ၀နာကို ယွဥ္တြဲသူ ႐ႈမွတ္သူအား ထုတ္တဲ့သူကို
'ေယာဂီ'လို႔ေခၚပါတယ္။
တရားဘာ၀နာကိုယွဥ္တြဲအားထုတ္မ႐ႈမွတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြကိုေတာ့
'ယ'နဲ႔ေယာတဲ့ေနရာမွာ 'ရ'နဲ႔ ေရာလိုက္တဲ့ အတြက္ 'ေရာဂီ'
ျဖစ္သြားမွာပါ။ ေရာဂီဆိုတာကေတာ့ အနာေရာဂါထူထပ္ေပါမ်ားသူ၊
ကိေလသာအညစ္အေၾကးမ်ားနဲ႔ ထူထပ္ေပါမ်ားသူ၊ ရပ္ကြက္ ထဲမွာဆို
သားနဲ႔႐ူး၊ မယားနဲ႔႐ူး၊ ဥစၥာနဲ႔႐ူးေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြကို
ေရာဂီလို႔ေခၚပါတယ္။ ေရာဂီမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့
တရားအားထုတ္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။
တရားထိုင္တယ္ဆိုတာကလည္းဘုရားစင္ေရွ႕မွာထိုင္ၿပီး၊
မလႈပ္မယွက္မ်က္စိမွိတ္ထိုင္ေနရင္ လူထိုင္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။
တရားထိုင္တယ္လို႔မေခၚ ပါဘူး။ ၀င္ေလ၊ ထြက္ေလကို စမွတ္ၿပီး
႐ႈေနရင္လည္း သမာဓိထူေထာင္တာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ခႏၶာငါးပါး၊
႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးကို မဂၢင္ငါးပါးျဖစ္တဲ့ သမာဓိမဂၢင္နဲ႔ ပညာမဂၢင္နဲ႔
႐ႈမွတ္ၿပီး ၀ိပႆနာသတိကပ္လိုက္မွသာ ၀ိပႆနာတရားထိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္
႐ႈတာသည္ သမာဓိ၊
႐ႈတာက ဉာဏ္ / ႐ႈတာသည္ သမထ၊
႐ႈတာက
၀ိပႆနာ စသည္ျဖင့္ နားလည္ဖို႔လိုပါတယ္။ အဲဒီလို
ေန႔စဥ္အခ်ိန္နာရီေတြ သတ္မွတ္ၿပီး တရားထိုင္ဖို႔
အခ်ိန္ေနရာမေပး ႏိုင္တဲ့ သူေတြကလည္း 'ေန႔စဥ္'ဆိုတဲ့'ေန႔'ေအာက္က၊
ေအက္ကျမစ္ကိုျဖဳတ္လိုက္ရင္ 'ေနစဥ္'ဆိုတဲ့အခ်ိန္ (သြား၊ ရပ္၊ ထိုင္၊
ေလွ်ာင္း၊ ျမင္၊ စား၊ ေရခ်ိဳး ....)စသည္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္မႈတိုင္း
၀ိပႆနာသတိျဖင့္ ႐ႈမွတ္ေနရင္ ေန႔စဥ္လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့သူထက္
ပိုၿပီးတရားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၀ိပႆနာသတိကပ္ဖို႔ ၀ိပႆနာ႐ႈမွတ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ နယ္ႀကီးႏွစ္နယ္ကို
ခြဲျခားနားလည္ရပါမယ္။
"ပညတ္-ပရမတ္ႏွစ္ခုစပ္ သိတတ္သူမွျမတ္"
ဆိုသလို ပညတ္ပရမတ္ႏွစ္ခုစလံုးကို နားလည္ထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီဘက္က
ပညတ္နယ္နဲ႔ ဟိုဘက္က ပရမတ္နယ္ရွိပါတယ္။ ပညတ္ ဆိုတာ
-ေလာကႀကီး(၃)ပါးကို ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္ထားတဲ့ မရွိတရား၊ မမွန္တရား
ေတြပါပဲ။ ပရမတ္ ဆိုတာကေတာ့ သေဘာတရား၊ အရွိတရား၊ အမွန္တရား၊
ေတြပါပဲ၊ ပညတ္က ကိုင္တြယ္၍ရတယ္၊ ပရမတ္က ကိုင္တြယ္၍မရ။ ပညတ္က
ပံုသဏၭာန္၊ အေရာင္အဆင္း၊ ဇီ၀သတၱ၀ါမရွိ၊ ေနရာၫႊန္ျပလို႔မရ။
ပညတ္ကသာမန္သိ၊ ပရမတ္က ဉာဏ္ျဖင့္သိ။ ပညတ္ကပံု၊ ပရမတ္ကဂုဏ္။
ပညတ္ကသဏၭာန္၊ ပရမတ္က အမွန္။ ပညတ္ကအကာ၊ ပရမတ္က အႏွစ္။ ပညတ္က အတု၊
ပရမတ္က အစစ္။ ပညတ္ကအပူ၊ ပရမတ္က အၿငိမ္းစသည္ျဖင့္
သိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။
ပညတ္နယ္ထဲက ေလာကႀကီး(၃)ပါးကေတာ့ - (၁) သတၱေလာက၊ (၂)ၾသကာသေလာက၊ (၃)
သခၤါရေလာက တို႔ျဖစ္ပါတယ္။
အသက္ရွိတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးကို
သတၱေလာကလို႔ေခၚပါတယ္။ ၾသကာသေလာကဆိုသည္မွာ သတၱ၀ါအားလံုး
မွီတင္းေနထိုင္ရာ .. ေရ၊ ေျမ၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ သမုဒၵရာ၊ ပင္လယ္၊ အိမ္၊
ကားစသည့္ ျဒပ္၀တၳဳမ်ားပါ၀င္ၿပီး သခၤါရေလာကကေတာ့သတၱေလာကနဲ႕
ၾသကာသေလာကႏွစ္မ်ိဳးကို
စကၠန္႕မလပ္ ျပဳျပင္စီ ရင္ေပးေန ေသာျဖစ္ပ်က္မႈအစဥ္
ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြဟာ ေလာကႀကီး(၃)ပါးထဲမွာ
ေနထိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူေတြဟာ သတၱ၀ါျဖစ္တဲ့တြက္
သတၱေလာက၊ လူ႕ခႏၶာကိုယ္အတြင္းမွာပိုးမ်ိဳး(၈၀)၊ အေကာင္အေရအတြက္ကေတာ့
အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အဲဒီပိုးေတြ ကလည္း သူတို႔ေနထိုင္တဲ့
အေဆာက္အအံုႀကီး၊ သူတို႔ေမြးဖြားေပါက္ဖြားရာ သားဖြားေဆး႐ံုႀကီး၊
သူတို႔ေသဆံုးရာသခ်ႋဳင္းႀကီးဆိုေတာ့ ၾသကာသေလာ က၊ ေနာက္ၿပီး
ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပဳျပင္စီရင္မႈခံေနရတဲ့ျဖစ္ပ်က္မႈအစဥ္ႀကီးဆိုေတာ့
သခၤါရေလာကထဲမွာေနပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို
ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္ရြယ္ စဥ္အခ်ိန္ကုိျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငယ္စဥ္တုန္းက
ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမာင္ထင္ေအာင္ေက်ာ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့
ကိုထင္ေအာင္ေက်ာ္၊ အခုဆို ဦးထင္ေအာင္ေက်ာ္၊ ဦးေလး၊ အန္ကယ္လို႔
ေခၚကုန္ၾကၿပီ။
ကြၽန္ေတာ္ေခၚခိုင္းတာ မဟုတ္ဘူး၊ ကြၽန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။
သူ႕ရဲ႕သခၤါရသေဘာအရ ျပဳျပင္စီရင္မႈကို ခံရလို႔ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာင္အႏွစ္(၃၀)ေလာက္ဆိုရင္ ဆံျဖဴသြားက်ိဳး၊ ခါးလည္းကုန္းေရာဘဘႀကီး၊
ဘိုးဘိုးႀကီးလို႔ ေခၚလာၾကဦးမယ္။ ဒီလိုျပဳျပင္စီရင္မႈကို
ခံလာရတဲ့အတြက္ သခၤါရေလာကထဲမွာ ပါ၀င္ေနျပန္တယ္။
အဲဒီေလာကႀကီး(၃)ပါးျဖစ္တဲ့ ပညတ္နယ္ကို ခင္မင္တြယ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့
သံသရာမွာေမ်ာေနဦးမွာဘဲ။ ပညတ္နယ္ပယ္ခင္မင္တြယ္ အကန္းမ်က္စိလည္သလိုျဖစ္ေနဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ပရမတ္ကို နားလည္သင့္ပါတယ္။
ပရမတ္နယ္မွာ စိတ္၊ ေစတသိက္၊ ႐ုပ္၊ နိဗၺာန္ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္၊
ေစတသိက္၊ ႐ုပ္ သည္ အ႐ႈခံ ျဖစ္ၿပီး နိဗၺာန္က
မ်က္ေမွာက္ျပဳရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပညတ္ႏွင့္
ပရမတ္နယ္ကိုစပ္ၿပီး႐ႈမွတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ႐ႈမွတ္တဲ့အခါ စိတ္၊
ေစတသိက္၊ ႐ုပ္တို႔အား ခႏၶာငါးပါးအျဖစ္ ခြဲျခားျပလို႔ရပါတယ္။
စိတ္သည္ သိမႈသေဘာ၊ ေစတသိက္သည္ စိတ္ကိုမွီတြယ္ျခယ္လွယ္ေနသည္။
စိတ္ႏွင့္ ေစတသိက္ေပါင္းလွ်င္ နာမ္၊ ဒါေၾကာင့္ အရႈခံက ႐ုပ္နဲ႔နာမ္၊
႐ႈမွတ္ရမည့္နည္းမွာ သတိပ႒ာန္(၄)ပါး၊ ကာယ၊ ေ၀ဒနာ၊ စိတၱ၊ ဓမၼ
မည္သည့္လမ္းနဲ႔ပဲ က်င့္က်င့္ လမ္းဆံုးရင္
နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမ်ာက္ျပဳမွာျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ခါတည္းနဲ႔ေတာ့ နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
ဘယ္အခ်ိန္မွာ မ်က္ေမွာက္ျပဳသလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က ျပည့္စံုေအာင္
လုပ္ထားရမွာ(၄)မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အ႐ႈခံမွန္ရမယ္၊ ႐ႈဉာဏ္မွန္ရမယ္၊
သတိကဗိုလ္ျဖစ္ရမယ္၊ႏွလံုးသြင္းမွန္တာေတာင္
အခ်ိန္ေရာက္ၿပီးပါရမီျပည့္မွ မဂ္က်ၿပီးဖိုလ္၀င္စား၊
ဖိုလ္၀င္စားၿပီး နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဥပမာ-စာေမးပြဲေျဖသလိုပါပဲ၊
စာေမးပြဲမွာ ျပည့္စံုေအာင္ ေျဖေပးရမွာက
ကိုယ့္တာ၀န္၊ ဆရာဆရာမေတြ စိစစ္ဖို႔အခ်ိန္ေစာင့္ေပးရမယ္။
အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ေအာင္စာရင္းထြက္မွ ေအာင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
|
