|
၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ဘာေၾကာင့္အားထုတ္သင့္လဲ
» အေသတတ္တယ္
အေသတတ္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆို၊ ဘယ္သာသာပဲ
ကိုးကြယ္ကိုး ကြယ္၊ ဘယ္ဘုရားပဲ႐ိွခိုး႐ိွခိုး၊ မ႐ိွခိုးလဲေနဘယ္သူ
မဆို တစ္ေန႕ေသမွာေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘုရား႐ွင္
ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက သင္သည္မုခ်ေသရမည္၊ အခ်ိန္ပိုင္းသာလိုေတာ့သည္
ဟုဆုံးမခဲ့ပါ သည္။ မေသခ်ာတာကေတာ့ဘယ္ေန႕ေသမယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာေသမယ္၊
ဘယ္ေရာဂါနဲ႕ေသမယ္၊ ဘယ္ဘ၀ကိုေရာက္မယ္ဆိုတာ ကေတာ့ မေသခ်ာ ပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အေသတတ္ဖို႕အတြက္ တိပိဋကဓရ ေယာဆရာေတာ္ ဆုံးမခဲ့တဲ့ ပုံ
ျပင္ေလးနဲ႕ ေျပာျပပါမယ္။ေမာင္၀နဲ႕ေမာင္လွဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္း(၂)
ေယာက္႐ိွတယ္။ ေမာင္၀ဆိုတာက-၀၀ ခန္႕ခန္႕ႀကီး၊ သူေဌး ႀကီး၊
ေမာင္လွဆိုတာက ဆင္းရဲသား လွလွပပႀကိဳက္တယ္။ တစ္ေန႕
ေမာင္၀ဆီကိုေမာင္လွ ေရာက္လာတယ္၊ ေဟ့သူငယ္ခ်င္းေမာင္၀
ငါ့ကိုႏြားတစ္ေကာင္ေလာက္ ငွားပါကြာ၊ ငါအလုပ္လုပ္ခ်င္လို႕ပါ၊
လယ္ထြန္ခ်င္လို႕ ပါကြာ၊ တစ္ႏွစ္ၾကာရင္ ငါအတိုးေရာ၊
အရင္းပါျပန္ေပးပါမယ္ ဆိုၿပီး ငွားပါတယ္။ ေမာင္၀ကလည္း သေဘာ တူၿပီး
ငွားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေမာင္လွကႏြားေလးကိုဆဲြၿပီး
အိမ္ကိုေခၚလာပါတယ္၊ ငွားခြင္႕ရၿပီးဆဲြလာ ကတည္းက ေမာင္လွက
သူပိုင္ႏြားလို႕ထင္ၿပီး မိစၦာဒိဠိ၀င္ကာ အယူမွားအမွတ္မွားခဲ့ပါတယ္။
ေမာင္လွပိုင္ေသာႏြားမဟုတ္ဘဲ ငွားလာေသာႏြားကို
သူပိုင္ႏြားထင္ၿပီးအိမ္လည္းေရာက္ရာသန္႕႐ွင္းေရးေတြ လုပ္၊
ေကြၽးေမြးသုတ္သင္ ယုယေန လိုက္တာ၊ ေနာက္တစ္ေန႕လည္းေကြၽးလိုက္၊
သန္႕႐ွင္းေရးလုပ္လုိက္၊ ဒီလိုနဲ႕ တစ္လ၊ ႏွစ္လ၊
သုံးလေလာက္ၾကာေတာ့ႏြားႀကီးက ၀လို႕၊ လွလို႕ျဖစ္ လာၿပီး၊
သံေယာဇဥ္ၿငိတြယ္လာခဲ့တာ ဒီလိုနဲ႕တစ္ႏွစ္ လည္းျပည့္ေရာ ေမာင္၀
အိမ္ေ႐ွ႕ေရာက္လာၿပီး ေဟ့သူငယ္ခ်င္းေမာင္လွ ငါ့ႏြားျပန္ေပးလည္း
ဆိုေရာ ေမာင္လွခမ်ာ ဟာသူငယ္ခ်င္း၊ တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီလား။
ငါ့ေမ့ေနလုိက္တာကြာ၊ အခုေတာ့ျပန္ ေပးရမယ္၊ ေနဦး
သူငယ္ခ်င္းရာငါလယ္ထဲ ဆင္းၿပီး လယ္ထြန္ရဦးမယ္ ဆိုလို႕ မီပါေသသလား။
မမီပါဘူ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္လွ ေတာင္းပန္လို႕လည္းမရဘဲ
ေမာင္၀ကသူ႕ႏြားသူျပန္ယူသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္လွေနာင္တ
အႀကီးအက်ယ္ ရသြားၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ေမာင္လွဘာေတြဆုံး႐ႈံးသြားလဲ
ဆိုေတာ့(၁) အခ်ိန္ကုန္၊ (၂)ေငြကုန္၊ (၃)လူ
ပင္ပန္းၿပီးအက်ိဳးအျမတ္တစ္ခုမွမ႐ိွဘဲ စိတ္ဆင္းရဲမႈနဲ႕ဆုံး႐ႈံးမႈေတြ
ရင္၀ယ္ပိုက္ၿပီး၊ အတိုး ေရာအရင္းပါ ေမာင္၀ကိုေပးဆပ္လိုက္ရတယ္။
ဒီပုံျပင္ေလးလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႕ဒီခႏၶာႀကီးကိုလည္း ဦးေသမင္း
ဆီကငွားလာတာပါ။ ဘယ္လိုေုျပာၿပီး ငွားလာ တာလဲဆိုၾကည့္
ဦးေသမင္းႀကီးကြၽန္ေတာ္ လူ႕ျပည္မွာ တရားအားထုတ္ခ်င္လို႕
ကြၽန္ေတာ္ကို ႏွစ္၅၀၊ ႏွစ္၆၀၊ ႏွစ္၈၀၊စသျဖင့္ခဏငွားပါလို႕
စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီး လူ႕ဘ၀ကိုေရာက္လာတာပါ လူ႕ဘ၀ကို အမိ၀မ္းထဲက
ကြၽတ္ၿပီး လူ႕ျပည္ေရာက္တာနဲ႕အူ၀ဲ အူ၀ဲဆိုၿပီး ေမြးလာတာ၊
ငါ့ကိုႏို႕တိုက္စမ္း၊ ငါ့ကိုႏို႕တိုက္စမ္းနဲ႕ ေဒါသ ႀကီးနဲ႕ငိုေနတာ၊
ဒါကိုအေမက ႏို႕တိုက္လိုက္ေတာ့မွ ျပြတ္ ျပြတ္ ျပြတ္နဲ႔ တစ္ခါတည္း
ေလာဘႀကီးနဲ႕စို႕လိုက္တာ၊ နည္းနည္းႀကီးလာေရာ
အေတြးေပါင္းစုံနဲ႕စဥ္းစားႀကီးျပင္းလာတာ ေမာဟ၊
ေနာက္ၿပီးအ႐ြယ္လည္းေရာက္ ေရာ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း ငါအေခ်ာဆုံး၊
ငါ့ေလာက္ေခ်ာတဲ့သူမ႐ိွဘူးဆိုၿပီး အထင္မွားၿပီး မာန္မာန
ေတြတက္လာတယ္၊ အမ်ိဳးသားေတြကလည္း ပိုက္ဆံလည္း ႐ွာႏုိင္ေရာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဟုတ္လွၿပီထင္ၿပီး တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊
မာန္မာနေတြနဲ႕ပဲ နပန္းလုံးၿပီးအခ်ိန္ကုန္ခဲ့တယ္။ ေမာင္လွ
ႏြားလိုဘဲကိုယ့္ခႏၡာကိုယ္ႀကီးကို ဦးေသမင္းဆီက ငွားလာတာကို
ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတယ္၊ ငါပိုင္တယ္ထင္ၿပီး လိုခ်င္တာခ်ည္း လုပ္ေနၾကတယ္။
မိစၦာဒိဌိ အယူမွားအမွတ္မွားနဲ႕ ငါ့ခႏၡာကိုယ္ႀကီးကိုအလွျပင္လိုက္
အေကာင္းတကာ့အေကာင္း ေတြစားလိုက္၊ အိပ္လိုက္နဲ႕လုပ္ေနၾကတယ္၊
သံသရာလြတ္ေၾကာင္းတစ္ခုမွမလုပ္ ဘူး၊ ေမာင္လွႏြားလိုဘဲ
၀ၿပီးလွေနလိုက္တာ တစ္ေန႕က်ေတာ့ ဦးေသမင္းႀကီးကစာခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး
အိမ္ေ႐ွ႕ေရာက္ လာၿပီး ေဟ့ မင္းဒီေန႕ေသေန႕ေစ့ၿပီကြ လိုက္ခဲ့ ဆိုမွ
ဟာ ဦးေသမင္းႀကီး ကြၽန္ေတာ္ေသေန႕ေစ့ၿပီ ဟုတ္လား။ ခဏေနပါဦးဗ်ာ။
လာထိုင္ပါ၊ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ပါဦးဗ်ာ၊ ကြၽန္ေတာ္အလုပ္ေတြမ်ားေနလို႕
ႏထအနည်ငသည ေလးေပးပါဗ်ာ။ Extension လည္းမရဘူး၊ ေသေန႕ေစ့ရင္
ေစ့တဲ့ေန႕တစ္ခါတည္း လိုက္ခဲ့ရမွာကြ။ မင္းနဲ႕စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီးသားကြ
ဦးေသမင္းႀကီးရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္႐ွာထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ား ႀကီးပဲ။
ဦးေသမင္း ယူပါေနာ္ မယူဘူး
ကြၽန္ေတာ္ဆြစ္ဇာလန္ဘဏ္မွာစုထားတဲ့ေဒၚလာေတြလည္း႐ိွေသး တယ္၊
ေပးမယ္ေနာ္ မယူဘူူး၊ ငါ့ကိုလာဘ္မထိုးနဲ႕။
ဒါဆိုကြၽန္ေတာ္တစ္ခုေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကြၽန္ ေတာ္
တရားအားမထုတ္္ရေသးလို႕ရိပ္သာသြားၿပီး၊ တရားအားထုတ္
လိုက္အုံးမယ္ေနာ္၊ ခဏေစာင့္ေပးပါဗ်ာ"ဒါလည္းမေစာင့္ေပးႏုိင္ဘူး။
အခုခ်က္ခ်င္းလုိက္ခဲ့၊ ငါ့ကိုဆင္ေျခမေပးနဲ႕"
ဆိုေတာ့"ဒီေလာက္ေတာင္ေျပာ ရခက္၊ ညိွရခက္ေနရင္ ဦးေသမင္း
ကြၽန္ေတာ္မွာေသနတ္႐ိွတယ္။ ပစ္ထည့္လိုက္ရမလား၊ "မင္းကငါ့ကိုၿခိမ္း
ေျခာက္တာလား၊ လာစမ္း" ဆိုၿပီးဂုတ္ဆဲြၿပီး
အတင္းေခၚသြားေတာ့လည္းဘယ္သူမွလြန္ဆန္လို႕မရပါဘူး။ ဒါ ေၾကာင့္
ဦးေသမင္းလာေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ၿပဳံးၿပဳံးေလးနဲ႕ေသမင္းကို
"ဦးေသမင္းရယ္ ကြၽန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကိုေစာင့္ ေနတာၾကာလွပါၿပီဗ်ာ"
ဆိုၿပီး ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႕လိုက္ႏိုင္ေအာင္၀ိပႆနာကိုႀကိဳင္တင္
က်င့္ထားမယ္ဆိုရင္ အေသ တတ္ၾက မွာပါ။ ယေန႕ေသျခင္းဆိုတာ
ႏွစ္မ်ိဳးပိုင္းျခား သိဖုိ႕လိုပါတယ္။ လူေတြကေသၿပီး
သခ်ႍဳင္မွာမီးသၿဂႍဳလ္ ေျမျမဳပ္တာ ကိုေသတယ္လို႕ေခၚၾကတယ္။ ဒါကို
သမုတိမရဏ-ဘ၀ကူးေျပာင္းျခင္းလို႕ေခၚပါတယ္။ ေသျခင္း အစစ္မဟုတ္၊
ေသျခင္းအတုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ စကၠန္႕မလပ္ၿပိဳပ်က္ပ်က္စီး
ေနတဲ့ျဖစ္ပ်က္တ ကယ္ေတြ႕မွသာ ေသျခင္းအစစ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘုရား႐ွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး သိေတာ္မူခဲ့တဲ့ဥာဏ္က မ်က္စိတမိွတ္၊
လွ်ပ္တျပက္၊ လက္ဖ်စ္တစ္တြတ္ ကေလးမွာ ႐ုပ္ကုေဋငါးေထာင္မက၊
နာမ္ကုေဋေပါင္းတစ္သိန္းမက ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ အဲဒါဘယ္
အခ်ိန္မွာေတြ႕လဲဆိုေတာ့ စာဖတ္ေန႐ုံနဲ႕မေတြ႕ပါဘူး၊
၀ိပႆနာတရား အားထုတ္မွသာေတြ႕မွာပါ။ အဲဒီလို
ခႏၡာထဲကစကၠန္႕မလပ္ၿပိဳပ်က္ပ်က္စီး ေနတဲ့ျဖစ္ပ်က္တကယ္ေတြၿပီဆိုရင္
ပရမတၴမရဏ၊ ေသျခင္းအစစ္လို႕ ေခၚပါတယ္။ ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္ထားသူ၊
ေသျခင္းအစစ္ကိုေတြ႕ထားသူသည္ေသျခင္းအတုကိုမ ေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။
ဥပမာ-အင္မတန္ကြၽမ္းက်င္တဲ႔ စိန္ပြဲစားႀကီးတစ္ေယာက္- စိန္အစစ္ေတြကုိ
သူက ေန႔တုိင္းေတြ႕ေန ရတာ၊ အၿမဲတမ္းၾကည္႔ေနရတာ၊ စိန္အစစ္ကုိ
ၾကည္႔လုိက္တာနဲ႔သိေနတယ္။ ဘယ္ေလာက္အရည္အေသြးရွိ တယ္၊ ဘယ္ေလာက္တန္တယ္
အကုန္သိတယ္။ အဲဒီ စိန္ပြဲစားႀကီးကုိ စိန္အတုလာျပရင္ မၾကည္႔ဘူး၊
ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ အစစ္ကုိ
ေကာင္းေကာင္းကြၽမ္းေနေတာ႔ အတုကုိ ၾကည္႔ကုိ မၾကည္႔ခ်င္ဘူး။
ဒါေၾကာင္႔ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ထားတဲ႔
ပုဂၢဳိလ္ပရမတၴမရဏေကာင္းေကာင္းေတြ႕ထားတဲ႔ ပုဂၢဳိလ္ေတြက
ဘ၀ကူးေျပာင္းမယ္႔ ေသျခင္းအတုကုိ မေၾကာက္ဘူး၊
ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အေသတတ္တယ္လုိ႔ေခၚတာ။
တရားအားမထုတ္ေသးတဲ႔ ပုထုဇဥ္ေတြကသာ အေသမတတ္လုိ႔ ေသမွာ ေၾကာက္တာ။
ဒါေၾကာင္႔မုိ႔လုိ႔ "ေသမွာေၾကာက္တာ ပုထုဇဥ္ ေသမွာမေၾကာက္တာ
အာရိယာ"အေသတတ္ဖုိ႔ဆုိရာမွာ တစ္တြဲထဲေျပာရရင္ အပါယ္ပိတ္ေၾကာင္းလဲ
ျဖစ္ပါတယ္။ အေသလည္း တတ္သလုိ အပါယ္တံခါးလည္း ပိတ္ပါတယ္။
အနည္းဆုံးေတာ႔ ၀ိပႆနာဥာဏ္ "ျဖစ္ပ်က္" တစ္ႀကိမ္ေလာက္ သိ၊
မဂၤဖုိလ္နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ ျပဳခ်င္တယ္ဆုိရင္
ဆုေတာင္းေနလုိ႔မရပါဘူး၊
မဂ္ဖိုလ္၊ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္.
မဂ္ဖိုလ္၊
နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳခ်ငိတယ္ဆိုၿပီး
ငယ္ငယ္ကတည္းကၾသကာသ၊ၾသကာသ ဆိုၿပီးဆုေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။မဂ္ဖိုလ္၊
နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ျပဳခ်ငိတယ္ဆိုရင္ဆုေတာင္းေနလိုမရပါဘူး၊၀ိပႆနာက်င္းပစဥ္ကုိ က်င္႔မွ သာ ၀ိပႆနာဥာဏ္စဥ္ ျမင္႔တက္လာၿပီး
တစ္မဂ္ၿပီး တစ္မဂ္တက္ကာ ဖုိလ္၀င္စားၿပီးဆုိင္ရာ ဆုိင္ရာ နိမၺာန္နဲ႔
ပတ္သက္ၿပီး ခ်မ္းသာလုိ႔ ေခၚပါတယ္။ခ်မ္းသာဆုိတာ ခ်မ္းသာအတုနဲ႔
ခ်မ္းသာ အစစ္ဆုိသာရွိပါတယ္။ နိဗၺာန္ဆုိတဲ႔ ခ်မ္းသာအစစ္နဲ႔
လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ၊ ျဗဟၼာခ်မ္းသာ ဘယ္လုိမွ
ႏႈိင္းယွဥ္လုိ႔မရပါဘူး။ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာအစစ္နဲ႔ ခ်မ္းသာအတုေတြ
ဘယ္လုိကြာျခားလဲဆုိေတာ႔- ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကေန႔ က်ဳပ္ဘယ္ေလာက္
ခ်မ္းသာတယ္၊ က်ဳပ္မွာ ဘယ္ႏွစ္သန္းရွိတယ္၊ က်ဳပ္ကေတာ႔
ဘယ္ေလာက္ဘီလီယံ ခ်မ္းသာတယ္ဆုိတဲ႔ ပုိက္ဆံခ်မ္းသာေတြဟာ
ခ်မ္းသာအတုပါ။
ဥပမာေျပာရရင္- ေတာရြာမွာခ်မ္းသာတဲ႔ ေတာသူေဌးတစ္ေယာက္-
လယ္ဆယ္ကြက္ေလာက္ပုိင္ၿပီး ႏြားေလးအေကာင္ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပုိင္ေနရင္
သူကုိယ္သူ ဘာေျပာလဲ "ခ်မ္းသာတယ္၊ ေတာသူေဌး" တဲ႔ ၿမဳိ႕လည္းေရာက္ေရာ
အဲဒီေတာသူေဌးကုငိ ၿမဳိ႕ကသူေဌးေတြက ရႊံ႕နံ႔ နံလုိက္တာဆုိၿပီး
အဖက္ေတာင္ မလုပ္ဘူး၊ ၿမဳိ႕ကသူေဌးေတြကကုိ တစ္ခါျမန္မာႏုိင္ငံမွာ
အခ်မ္းသာဆုံးႏုိင္ငံေက်ာ္ သူေဌးႀကီးက စကားထဲေတာင္ ထည္႔မေျပာပါဘူး။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အခ်မ္းသာဆုံးသူေဌးႀကီးဟာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံကုိ
ေရာက္သြားတဲ႔အခါ ကမၻာေက်ာ္သူေဌးႀကီးနဲ႔ သြားႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ေတာ႔
ဘာျဖစ္သြားလဲ၊ အျပင္မွာ ေစာင္႔ေနတဲ႔ျပာတာနဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။
စကားထဲေတာင္ ထည္႔မေျပာပါဘူး။ ကြာသြားၿပီ၊ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိ သူတုိ႔က
ေဒၚလာေတြနဲ႔ စကားေျပာ တာ။ ခ်မ္းသာဆုိတာၾကည္႔ေနာ္၊ ခ်မ္းသာေတြက
အတုေတြအတုေတြ ကြာလာၿပီ။
ဥပမာ ေနာက္တစ္ခုအေနနဲ႕-ယေန႕လူသားေတြကိုၾကည့္ စားစရာဘာေကာင္းလလဲ?
ပီကင္းဘဲကင္၊ရန္ကုန္မွာက ႏန်အနမည ဏေမကဘဲကင္၊ ေယာဂီတို႕
ဘယ္ႏွစ္ေကာင္စားႏုိင္သလဲ? ႏွစ္ေကာင္၊ အစား
ႀကီးတဲ့လူႏွစ္ေကာင္ေလာက္စားမယ္။ ႏွစ္ေကာင္စားၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္
(၁၀)ေကာင္ထပ္ ေကြၽးမယ္၊ စားႏုိင္ သလား? မစားႏုိင္လဲ
အတင္းထပ္ထည့္မယ္။ အန္ေထြး႐ုံပဲ႐ိွပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့
အစားအစာ၊လယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ အရသာျဖစ္ျဖစ္
အဆင့္တစ္ခုေရာက္ရင္ဘာျဖစ္သြားသလဲ? ပ်က္သြားၿပီ၊ မခံစားႏုိင္
ေတာ့ဘူး။ အဲဒါခ်မ္းသာအတုမို႕လို႕မခံစားႏုိင္ေတာ့ပါ။
ေနာက္ဥပမာတစ္ခုေျပာရရင္-ေပတစ္ရာ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ
ေန႕လည္၁၂.နာရီတိတိအေပၚပူ ေအာက္ပူေနပူပူထဲမွာ လူတစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္
ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ၆ ထပ္တုိက္ေခါင္မိုးစြန္းေပၚ မွာလည္း
လူတစ္ေယာက္ထိုင္ေနတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ဆယ့္ေျခာက္ထပ္ေခါင္မိုးစြန္းေပၚမွာ
လူတစ္ေယာက္ထိုင္ ေနတယ္။ သူတို႕သုံးေယာက္စလုံးေနရာဘယ္လိုကြာကြာ၊
ပူျခင္းကေနလုံးတစ္လုံးထဲမို႕အတူတူပါဘဲ၊ ဒီေနရာ မွာလမ္းမေပၚ
ေလွ်ာက္ေနတဲ့လူက လူသား၊ ၆ထပ္တိုက္ေခါင္းမိုးစြန္းေပၚကလူသည္ နတ္၊
၂၆ထပ္ေခါင္မိုး စြန္းေပၚကလူသည္ ျဗဟၼာ။ လူ၊နတ္၊ ျဗဟၼာဆိုတဲ့သတၲ၀ါ
အားလုံးဟာ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ခ်မ္းသာခ်မ္းသာ ခံစားၿပီးရင္
ဆက္လက္မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဟာခ်မ္းသာအတု ျဖစ္လို႕ပါဘဲ။
ခ်မ္းသာအစစ္ဆိုရင္ ခံစားလို႕ မ၀ပါဘူး။
ခ်မ္းသာအစစ္ကို မေ႐ႊလိပ္နဲ႕
ကိုေ႐ႊငါးတို႕နဲ႕ဥပမာထပ္ေျပာရရင္-တစ္ေန႕မွာ မေ႐ႊလိပ္ကေလးဟာ
ကုန္းေပါက္တက္ဥဥၿပီး၊ ေရထဲဆင္းတယ္။ အဲဒီမွာကိုေ႐ႊငါးနဲ႕ေတြ႕ပါတယ္။
ကိုေ႐ႊငါးကမေ႐ႊလိပ္ကိုဘယ္က လာတာတုန္းလို႕ေမးတယ္။
ဒီေတာ့မေ႐ႊလိပ္က"ကုန္းေပၚမွာဥဥၿပီးျပန္လာတာပါ" လို႕ေျဖတယ္။
ကိုေ႐ႊငါးက ကုန္းေပၚဆိုတာဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ?
က်ဳပ္ကေတာ့မယုံပါဘူးဗ်ာလို႕ျပန္ေျပာတယ္။ မေ႐ႊလိပ္ကလည္း "သိခ်င္ရင္
တက္ၾကည္ ့ေပါ့" လို႕ ေျပာေတာ့ ကိုေ႐ႊငါးက ငါးကေလးျဖစ္ေနလို႕
ကုန္းေပၚကိုမတက္ႏုိင္တဲ့အတြက္ ကုန္းအ ေၾကာင္းမသိႏိုင္ပါဘူး။
မေ႐ႊလိပ္ကေတာ့ ကုန္းေပၚကိုလည္းသိတယ္၊ ေရထဲလည္းသိပါတယ္။ ဒီသေဘာပါဘဲ၊
၀ိပႆနာတရားအားမထုတ္တဲ့သူကေတာ့ ျငင္းမွာပါဘဲ။ သူမွမလုပ္ေသးတာ၊
သူလုပ္ရင္ေတာ့ သိမွာေပါ့၊ ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္တဲ့သူကေတာ့
မေ႐ႊလိပ္လိုပါဘဲ၊ ေလာကီလည္း အာ႐ုံျပဳလို႕ရသလို ေလာကုတၲရာ ထဲလည္း
မ်က္ေမွာက္ျပဳလို႕ရပါတယ္။ ၀ိပႆနာကိုတကယ္လုပ္ၿပီး တကယ္က်င့္မွသာမဂ္၊
ဖိုလ္၊ နိဗၺာန္သို႕ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ မဂ္၊ ဖိုလ္၊
နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္မွသာ ခ်မ္းသာအစစ္ကိုခံစားရမွာျဖစ္ပါ တယ္။
နိဗၺာန္ခ်မ္းသာအစစ္ဟာ
ဘယ္ေလာက္မ်ားၿငိမ္းေအးသလဲဆိုရင္ဘုရား႐ွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးပင္
လွ်င္ ပရိသတ္အားလုံးက သာဓုလို႕ေခၚေနတဲ့တို ေတာင္းလွတဲ့အခ်ိန္
ၾကားကာလေလးမွာပင္လွ်င္ ဖိုလ္၀င္စား
နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကိုခံစားေနပါတယ္။အဲဒီလို၀ိပႆနာ အားထုတ္ျခင္းျဖင့္
က်န္းမာေရး ေကာင္းတယ္၊ အေနတတ္တယ္၊ အေသတတ္တယ္/ မဂ္၊ ဖိုလ္၊
နိဗၺာန္မ်က္ ေမွာက္ျပဳႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ
ရ႐ိွမယ္ဆိုတာကို ႐ွင္းျပတာေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ကလက္မခံခ်င္ဘူး။
လူ႕ခြစာေတြ႐ိွပါတယ္။ သူတို႕ကဘယ္လိုေျပာလဲဆိုရင္
က်န္းမာေရးေကာင္းတာ၀ိ ပႆနာလုပ္မွ မဟုတ္ဘူး၊ငါအားကစားလုပ္ေနတယ္၊
က်န္းမာေရးကေဒါင္ေဒါင္ျမည္တယ္။ အေနတတ္ဖို႕ က်ေတာ့လည္း
ငါ့မွာပိုက္ဆံ႐ိွတယ္၊ လူတကာနဲ႕ ေပါင္းသင္းေနထိုင္တတ္တယ္။
အေသတတ္ဖို႕ ေျပာျပန္ေတာ့ လည္း ငါငယ္ပါေသးတယ္၊ အေသတတ္ဖို႕
မလိုေသးဘူး၊ မေသႏုိင္ေသးဘူး။ မဂ္၊ဖိုလ္၊နိဗၺာန္ မ်က္ေမွာက္
ျပဳႏုိင္တယ္ဆိုေတာ့လည္း မဂ္ ဖိုလ္ မေျပာနဲ႕၊
နိဗၺာန္ေတာင္မလိုခ်င္ဘူး ဆိုၿပီး တကယ့္လူ႕ခြစာေတြ႐ိွပါတယ္။
အဲဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကိုက်ေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္မွန္ပါေစ
လို႕တစ္လုံးတည္းေျပာလိုက္ပါ။ဆုံးျဖတ္ခ်က္ဆိုတာ သူေတာင္းစားလည္း
ဆုံးျဖတ္ရတယ္၊ ဒီေန႕ဘယ္မွာသြားေတာင္းစားမလဲလို႕။ ကုန္သည္၊ ပဲြစား၊
လုပ္ငန္း႐ွင္၊ ဘုရင္ႀကီးေတြကလည္းဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။ ဒါမွလည္း
မိမိတို႕လုပ္ငန္း ေဆာင္တာမ်ားေအာင္ျမင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ဟာ မွန္ဖို႕၊ ျမန္ဖို႕၊
ျပတ္သားဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။္အဲဒီ မွန္ဖို႕၊ ျမန္ဖို႕၊
ျပတ္သားဖို႕ဆိုတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို သမာဓိ႐ိွရင္သာမန္ထက္ပိုၿပီး
မွန္၊ ျမန္၊ ျပတ္သားစြာ အေကာင္းဆုံး ဆုံးျဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။
သမာဓိဆိုတာအာ႐ုံတို႕သည္ တစ္ခုတည္း၊ တစ္ေနရာတည္းေပၚမွာ
စူးစိုုက္စုစည္းလိုက္တဲ့အတြက္ တည္ၿငိမ္ၿပီး၊ ၾကည္လင္လာတာက
သမာဓိလို႕ေခၚတယ္။ သမာဓိကေတာင္ မွန္ ျမန္ ျပတ္သား
တဲ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို အေကာင္းဆုံးလုပ္ေဆာင္ေပးႏုိင္တယ္ဆိုရင္
၀ိပႆနာက်င့္ေနတဲ့သူ ေတြအတြက္က
ပိုၿပီးလုပ္ေဆာင္ေပးႏုိင္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္
၀ိပႆနာကိုႀကိဳးစားအားထုတ္ပါလို႕တိုက္တြန္းခ်င္ ပါတယ္။
|
